وبلاگ پگاه اس ام اس
سامانه پیام کوتاه پگاه اس ام اس
درباره وبلاگ


سامانه پیام کوتاه پگاه اس ام اس

مدیر وبلاگ : هادی منصوری
نویسندگان
نظرسنجی
بازدید كننده محترم سلام لطفاً وضعیت جنسیتی ، تاهلی خود را جهت آمار مشخص كنید.متشكرم





ترمه چیست؟


ترمه چیست؟

پارچه ترمه به پارچه ظریف و لطیفی اطلاق میشود كه از دو سری نخ تار وپود که با دست بافت بافته شده باشد به نحوی كه پود در پشت پارچه به صورت آزاد و تراكم پودی آن زیاد باشد .جنس آن از كرك و پشم یا ابریشم با طرحهای اصیل و سنتی ایران است .

تاریخچه ترمه

شروع ترمه بافی در ایران به اوایل دوره صفویه می رسد هر چند برخی را عقیده بر آنست كه زادگاه اصلی ترمه قلب آسیای مركزی و ارتفاعات كشمیر است عده ای نیز بر این باورند كه ترمه بافی در ابتدا درایران آغاز گردید و سپس به كشمیر راه یافته است .آنچه در خصوص این پارچه بسیار ظریف میتوان گفت این است كه ذوق و سلیقه و ابتكار ایرانیان در ظرافت بافت ،جنس و طرحهای خیال انگیز آن در جهان كم نظیر میباشد .این هنر در دوره شاه عباس صفوی به اوج شكوفایی و تكامل خود دست یافت ، كه شهره جهان گشت و به یكی از محصولات صادراتی ایران مبدل شد .

مراحل بافت ترمه :



برای خواندن ادامه توضیحات ترمه اینجا كلیك كنید


نوع مطلب : مقاله، یزد شناسی، 
برچسب ها : ترمه چیست؟،
لینک های مرتبط :
ابوالفضل رشید الدین میبدی :
مترجم و مفسر نامدار و صاحب سبک نیمه اول قرن ششم هجری و صاحب تفسیر مشهور کشف الاسرار و عده الابرار با ترجمه و تفسیر عارفانه به زبان شیوای پارسی .

شرف الدین علی یزدی :

مورخ ، شاعر، نویسنده و ریاضیدان معاصر امیر تیمور گورگانی ، متوفی به سال 850 هجری شمسی صاحب اثر صفوی و صاحب دیوانی مشتمل بر قصاید ، غزلیات ، رباعیات ، و سه مثنوی خلد برین ، فرهاد و شیرین و ناظر و منظور است . لطافت و سوزناکی اشعار وحشی در ادبیات فارسی شهره خاص و عام است.

بیشتر در ادامه مطلب



ادامه مطلب


نوع مطلب : یزد شناسی، 
برچسب ها : مشاهیر یزد،
لینک های مرتبط :

صنایع دستی

پیشینه یزد آکنده از پایمردی و استواری مردمانی سخت کوش و پرتلاش است که  به رغم طبیعت گرم و خشک این دیار، کمر همت بسته و با پشتکار و خلاقیت و ذوق هنری خود نام شهر و دیارشان را پرآوازه کرده اند.

 

همانگونه که گفته شد با توجه به شرایط آب و هوایی و محدود بودن فعالیت های کشاورزی و دامپروری در استان یزد، سایر فعالیتهای انتقالی و افزون بر همه فعالیت در رشته های مختلف صنایع دستی در آن استان رشد کرده است. نساجی سنتی، سفال و سرامیک سازی، زیلو بافی قالیبافی و ساخت مصنوعات مختلف فلزی از جمله صنایع دستی رایج در استان یزد است.

قالیبافی:

قالیبافی، این صنعت و هنر والای همه مناطق ایران، در استان یزد نیز از اعتبار ویژه ای برخوردار است و همانند صنعت نساجی، از دیرباز در استان مذکور و بخصوص شهر یزد، جایگاه خاص خود را داشته است.

 از آنجا که صنعت قالیبافی ویژه زنان است و جایگاه آن در روستاها دامنه وسیعی را شامل می شود، در نتیجه در اقتصاد روستایی اهمیت فراوانی داشته و در معشیت خانواده نقش اساسی ایفا می کند.

 

در گذشته های دور قالی بافان یزدی از طرحها و نقش های مختلفی مانند:

هراتی، گل ماهی، کرمانی، سردار جنگل، بندی، شکارگاه و جوشقانی استفاده می کردند ولی امروزه بیشتر به طرح فرش های کاشان اکتفا می شود. درکارگاههای خانوادگی معمولاً یک دار قالیبافی نصب می شود که اکثراً محل سکونت بافندگان نیز می باشد، اما در کارگاههای بزرگ که تعداد آنها بسیار کم است، تعداد دارها متفاوت است.

 

صنعت قالیبافی در سایر نقاط استان یزد نیز طی سالهای اخیر رواج پیدا کرده است به طور مثال قالیبافی در میبد تحت تأثیر نائین از چهل سال پیش آغاز شده و از رونق خوبی برخوردار است. در بافق، بهاباد، تفت، و روستاهای آن منطقه نیز طی بیست سال اخیر، صنعت فرش جایگاه خاصی یافته است.

نسا جی سنتی:

تا گذشته ای نه چندان دور، به علت غلبه سنت ها و رسوم پیشینیان بر زندگی مردم، کمتر خانه ای در یزد وجود داشت که در آن یکی از حرفه های نساجی دستی یافت نشود. استمرار تولید در خانه موجب شده بود که تجربیات و اطلاعات حاصله به سادگی از نسلی به نسلی دیگر انتقال یافته و اشتغال به صنایع دستی به صورت یکی از ارکان اقتصاد خانواده در آید. هر چند که امروزه در نتیجه تغییر شیوه زندگی و رویکرد جوانان به شغل و حرفه ای غیر از کار پدری کمتر صدای دفتین دستگاههای بافندگی در خانه ها به گوش می رسد، ولی با این حال هنوز هم ذوق و هنر صنعتگران یزدی را در تولیداتی به شکل سجاده، روتختی، پتو، احرامی، شال، دستمال ابریشمی و پارچه های ترمه، زری و مخمل و همچنین دارائی که شیوه رنگرزی آن در ایران منحصر به یزد است، می توان یافت.

 5487

به طور خلاصه می توان گفت که در اکثر نقاط استان یزد صنعت نساجی رواج دارد. در اشکذر بافت انواع پارچه های پنبه ای و ابریشمی و همچنین بافتن قالی، گلیم و خورجین، در اردکان بافت قالی، موتابی، زیلو، کرباس، حصیر و سبد، در میبد بافت زیلو، در شهرستان تفت نساجی به همان شیوه سنتی و عمدتاً دستی، در شهرستان بافق قالیبافی، حصیر و پادری و تهیه جارو و بادبزن و در مهریز، قالیبافی، سبد بافی، سنگتراشی و چاقو سازی رواج دارد.

 

از گذشته های دور، بافت ایکات یا دارائی در نقاط مختلف کشورمان وجود داشته ولی در حال حاضر در کارگاههای محدودی در یزد، این پارچه زیبا تولید می شود.

 

جهت تهیه دارایی در قدیم ابریشم طبیعی به کارگرفته می شد ولی در حال حاضر ابریشم مصنوعی مورد استفاده قرار می گیرد.

 با ادامه و استمرار انواع روشهای بافت ایکات، نقش های بی شمار از ساده ترین طرحهای راه راه و هندسی تا پیچیده ترین سبک(ژاکارد) از نسلی به نسلی دیگر منتقل شده است. هرگز نمی توان دوگونه دارایی همسان پیدا کرد زیرا هر کدام نرمی و مواجی ویژه خود را دارند.

جهت بافت دارائی از سه روش استفاده می شود و در هر سه روش وقت گیرترین کار، بستن و رنگ زدن و گشودن نخ هاست.

زیلو بافی:

زیلو بافی یکی از مهمترین دستباف های استان یزد است که عمدتاً در میبد رواج داشته و دارد. تا سالهای اخیر که میبد هنوز دارای ویژگیهای یک جامعه بسته کشاورز خود کفا بود و حتی پوشاک اکثر مردم نیز از کرباسهای دستبافت زنان تهیه می شد، اکثر مساجد و زیارتگاهایی ایران با زیلو های میبد مفروش بود. بی جهت نیست که زیلو بافان میبدی این صنعت را از ابداعت اجداد خود می دانند. همان گونه که گفته شد، زیلو یک صنعت روستایی و وابسته به کشاورزی است. در روزگاری که کشاورزی رونقی داشت و نیروی کار ارزان بود، بخش عمده ای از کارهای بافندگی زیلو توسط افراد خانوار انجام می شد. از هر خانواده پر اولاد روستایی یکی "بافندگی"، یکی"پنجه زنی" و دیگری "کلاف لاکنی"  را به عهده می گرفت. بهمین دلیل کارگاههای زیلو بافی اکثراً اتاقی از خانه مسکونی بود که راهی نیز از آن به کوچه باز می شد. با تغییر ساختار اقتصادی این نظم از هم پاشیده و نیروی کار تقلیل یافت.

 

با تغییر یافتن ارزشهای فرهنگی نیز، استفاده از زیلو کم رنگ تر شده، زیرا موارد عمده مصرف زیلو در مساجد بود چرا که معتقد بودند که خانه خدا می بایست ساده و بی زرق و برق باشد ولی امروزه باتغییر یافتن تفکرها، قالیهای رنگارنگ در مساجد جانشین زیلوهای سفید و آبی شده اند.

در بافت زیلو بیش از دو رنگ به کار نمی رود. در قدیم برای مصارف خانگی از دورنگ آبی و گلی استفاده می شد ولی امروزه دورنگ سبز و گلی به کار می رود. زیلو هایی هم که برای مساجد و  زیارتگاهها بافته می شود طبق روال گذشته از دو رنگ آبی و سفید استفاده می شود.

 

در زیلو دو نوع نقش به کار گرفته می شود. نقش زمینه و نقش حاشیه. انواع نقشه ها فقط در زمینه تغییر می کند ولی حاشیه ثابت و یکنواخت است.

 

سفال و سرامیک :

مجتمع سفال و سرامیک سازی میبد از شهرستان اردکان یزد در روستای شمس آباد و در شش کیلومتری میبد واقع است و سفالگران خاک و خاک رس مورد مصرف خود را از منطقه استخراج و در محلی در داخل مجتمع انبار  می کنند. خاک رس منطقه میبد از چسبندگی زیادی برخوردار است. گل را به وسیله پا و یا در حال حاضر با دستگاه بال میل  ورز می دهند و آماده چرخ کاری می کنند و سپس آن را به اندازه های دلخواه گلوله می کنند و یا به اصطلاح چونه (چانه) می کنند. برای اشیاء بزرگ از گل سفت تر و برای اشیاء کوچک از گل نرم تر استفاده می شود. پس از تهیه گل کار شکل دادن به آن با چرخ سفالگری آغاز می شود و وقتی شیئی مورد نظر ساخته شده آنرا در مقابل آفتاب می گذارند تا خشک شود.

 

نقوش مورد استفاده روی سفالهای میبد، گلهای تزئینی، ماهی و پرنده و خورشید خانم است. بنظر می رسد که نقش ماهی را به کنایه از نقش پراهمیت و حیاتی آب در منطقه کویر و نقش خورشید را از خورشید درخشان حاشیه کویر الهام گرفته اند. به عبارتی دیگر نقوش این سفالها، بازتاب محیط زندگی، آرزوها و خواسته های سازندگان آن است.

 

نقوش سفالهای میبد بیشتر با رنگهای آبی، سبز، زرد و خطوط سیاه نقاشی می شود و از اصالت خاصی برخوردار است.

گیوه دوزی :

از گذشته های دور تهیه گیوه در استان یزد رایج بوده است. رویه گیوه توسط زنان در بخش های تفت، مهریز، نیز، هنزا، بهاباد و بغداد آباد بافته می شود. تخت کشی گیوه توسط مردان انجام می شود و سپس زنان برروی تخت آماده شده، رویه گیوه را می چینند. در استان یزد انواع مختلف گیوه بافته می شود که از نظر کیفیت و ظرافت با یکدیگر متفاوتند. مرغوبیت و ظرافت گیوه به رویه و تخت آن بستگی دارد.

 

روستائیان بیشترین مصرف کنندگان گیوه هستند که با تغییرنوع زندگی و معیشت و به بازار آمدن رقیبان  قوی تر، گیوه دوزی امروزه مورد مصرف فراوانی ندارد.

آهنگری سنتی:

از روزگاران قدیم صنعت آهنگری در یزد رواج داشته است و صنعتگران رشته مذکور علاوه برکشاورزی و کارگری، اوقات بیکاری خود را به ساختن فرآورده های آهنی صرف می نمودند. مصنوعات مذکور شامل انواع چاقو، قیچی، کارد، قند چین و قپان می شده است.

امروزه تنها در نواحی مهریز، ندوشن، عقلا، سخوید و خضرآباد صنعت آهنگری سنتی رایج است.

 

 





نوع مطلب : یزد شناسی، 
برچسب ها : صنایع دستی یزد،
لینک های مرتبط :
نظرات ()


( کل صفحات : 2 )    1   2   


موضوعات
پیوندهای روزانه
پیوندها
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
   
بالای صفحه
 
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو